Porcelana
Porcelana jest to materiał ceramiczny (białe tworzywo szlachetne), w którego skład wchodzą kaolin oraz glina (ok. 50%), kwarc (25%), a także skalenie (25%). Porcelanę pokrywa się szkliwem, dzięki czemu jest nieprzepuszczalna dla cieczy i gazów, jej właściwością jest też złe przewodnictwo elektryczności. Porcelanę wypala się w wysokiej temperaturze: przed pokryciem masy szkliwem w temperaturze ok. 1000°C, następnie nawet w 1450°C. Porcelanę zdobi się poprzez nadanie jej barw za pomocą tlenków metali (np. tlenku żelaza czy tlenku chromu).
Porcelanę wynaleźli Chińczycy na początku VII wieku za panowania dynastii Tang. Rozwój technologiczny oraz artystyczny miał swój początek w czasach dynastii Sung. Za panowania dynastii Ming w zakresie wyrobu porcelany Chińczycy osiągnęli wzrost technologiczny dotyczący grubości ścian czerepów naczyń porcelanowych, które były bardzo cienkie. Do tej pory wyrabiano naczynia niewielkich rozmiarów o grubych ściankach. Od XVII wieku zaczęto masowo eksportować porcelanę do Europy.
W początkowym okresie wyrobu porcelany (VII-X wiek) zdobiono ją barwionym szkliwem oraz praktykowano dekorację rytą. Od połowy X wieku zaczęto stosować barwienie podszkliwne porcelany. Za panowania dynastii Cing urozmaicano coraz bardziej zdobienia na porcelanowych naczyniach. Przeważające kolory to wówczas zieleń, róż i czerń. Bardzo często umieszczano na naczyniach pejzaże lub scenki rodzajowe. Wzornictwo chińskie stało się modne również w Europie – przed wynalezieniem porcelany do zdobienia wyrobów fajansowych, później także do zdobienia porcelany.